Döngüyü Kapatmak: Sektörde Bir İlk
Sürdürülebilirlik, günümüz iş dünyasında artık bir tercih değil, stratejik bir zorunluluk hâline geldi. Çevresel etkiyi azaltmanın ötesinde; sosyal sorumluluğu pekiştirir, ekonomik değer yaratır ve inovasyonu tetikler. Haworth bu yaklaşımı benimseyerek “döngüyü kapatmak” için önemli bir adım attı.

Pek çok üretici geri dönüştürülmüş okyanus plastiği veya post-endüstriyel atıkları sürdürülebilirlik göstergesi olarak sunarken, Haworth farklı bir soru soruyor: “Bir sandalyeden aynı kalitede yeni bir sandalye üretebilir miyiz?” Böylece sürdürülebilirlik, üretim hattında somut bir gerçekliğe dönüşüyor.

Fern Koltuğuyla Başlayan Bir Dönüşüm
Haworth’un kapalı döngü süreci, ödüllü Fern ergonomik ofis koltuğuyla başlatıldı. Siyah plastik parçalar, kullanım ömrü sonunda nitelik kaybı olmadan geri dönüştürülerek aynı ürünün parçaları olarak yeniden üretime katılıyor. Bu sayede ham madde döngüden çıkmıyor, atık oluşmuyor.

Süreç, geri dönüşüm uzmanı PADNOS ve üretim firması Royal Technologies ile yürütülüyor. Kullanım ömrünü tamamlayan koltuklar sökülerek PADNOS’a iletiliyor; plastikler işlenip pelet hâline getiriliyor. Bu malzeme Royal Technologies’e gönderilerek yeni parçalar üretiliyor. Üretim artıkları yeniden döngüye dahil ediliyor ve parçalar Haworth’a ulaştırılarak yeni koltuklara dönüşüyor. Kullanıcı ürünü geri teslim ettiğinde süreç yeniden başlıyor.

Döngüsel Bir Uyarı: Kırılgan Denge
Shepard Fairey, bu iş birliğine ilham veren düşünceyi şu sözlerle dile getiriyor: “Hem doğa hem insanlar kırılgan bir denge üzerine kurulmuştur. Kuşların ve küçük canlıların, üzerine bastıkları zemine gösterdikleri hafiflik ve özen, insanlar için de bir ders olmalıdır.”

Bu düşünce, bir sanatçının üretim sürecinden öte bir yaklaşımı işaret ediyor. Poltrona Frau ile Fairey’nin buluşması; street art ile İtalyan zanaatkârlığını, sanat ile doğaya özeni tek bir anlatıda buluşturuyor.

Archibald koltuk, 2009 yılında Fransız tasarımcı Jean-Marie Massaud tarafından yaratıldı ve Poltrona Frau’nun en ikonik imzalarından biri hâline geldi. Heykelsi zarafeti ile konforu bir araya getiren bu tasarım, yıllar içinde zamana karşı dayanıklılığını kanıtladı.

Shepard Fairey’nin yorumu, bu ikonik yapıyı çağdaş bir manifestoya dönüştürüyor. Görsel evreninden gelen sembolik unsurlar (Mother Nature’ı temsil eden kadın figürü, çiçekler, havada asılı küçük kuşlar) Archibald üzerinde yeni bir anlatı kuruyor. Ortaya çıkan nesne, bir oturma biriminin ötesine geçerek insan ile doğal dünya arasındaki ilişkiye dair bir düşünme alanı açıyor.

Bu iş birliği, iki farklı dünyanın rastlantısal kesişimi değil; ortak bir uyumun ifadesi. Estetiğe saygı, doğaya sorumluluk ve tasarımı bilinçli bir eylem olarak görme yaklaşımı, bu ortak zemini oluşturuyor.

Bu eşsiz koltuk, Pelle Frau® ColorSphere Impact Less deri ile kaplı. Daha çevresel sorumluluk gözeten bir tabaklama süreciyle üretilen bu deri, Leather Working Group Gold sertifikalı tabakhanelerde hazırlanıyor. Treedom iş birliği kapsamında satılan her koltuk için Guatemala’nın Huehuetenango bölgesinde iki kahve ağacı dikiliyor. Proje, 80 yerli kadından oluşan bir topluluğu desteklemeyi amaçlıyor ve tedarik zinciri modeli sayesinde daha adil bir gelir sağlandığı belirtiliyor.

Ekonomik bağımsızlığı ve emeğin görünürlüğünü destekleyen bu yaklaşım, limited edition fikrine ek bir anlam katmanı kazandırıyor.

Archibald Delicate Balance, dünya genelinde yalnızca 200 adet üretiliyor. Her bir parça, koleksiyon değeri taşıyan bir sanat eseri olarak ele alındı. Ürüne; cilalı pirinç plaka, sanatçı ile Poltrona Frau CEO’su Nicola Coropulis imzalı özgünlük sertifikasını içeren özel bir clutch ve Treedom tarafından dikilen ağacın sahipliğine erişim sağlayan QR kodlu kart eşlik ediyor.

Bu detaylar, koltuğu bir satın alma eyleminin ötesine taşıyor. Sahibi olmak; bir sanat anlayışına ortak olmak, bir ağacın sahibi olmak ve bir topluluğun emeğinin görünürlüğüne katkıda bulunmak anlamına geliyor.

İngiltere merkezli tasarım stüdyosu Inglis Hall, mutfak mekânları için ürettiği yeni serbest durabilen mutfak dolapları koleksiyonunu showroom’da tanıttı. Koleksiyonun odağında, yapısal olarak entegre mutfak dizaynının dışına çıkarak mobilyayı özgün bir öğe olarak konumlandırmak var; bu yaklaşım, mutfağın mimari sınırlarını yeniden düşünmeyi öneriyor.Tasarım, çerçevesi belirgin doğal ahşap iskelet yapısı ve temiz yüzeylerle karakterize ediliyor. Açıldığında iç mekândaki depolama alanını gösteren dolap, rafların ve dolabın kendi yapısal dilini vurgularken, mutfakta kullanılan geleneksel yerleşik mobilya sistemlerinden ayrılıyor. Tasarımın bu serbest duruşu, mekân içinde hareket edebilme ve fonksiyonları yeniden kurgulama olanağı sunması açısından önem taşıyor.

Sürekliliği Destekliyor

Inglis Hall’un yaklaşımında malzeme kalitesi, mobilyanın sürekliliğini destekleyen bir etken olarak ön plana çıkıyor. Doğal ahşap yüzeylerin ve detaylı işçiliğin kullanımı, dolabın mekânsal bağlamla güçlü bir ilişki kurmasına olanak tanıyor ve mutfakta depolama işlevinin mimarlıkla arasındaki çizgiyi bulanıklaştırıyor. Bu tasarım, mutfak içinde depolama elemanlarının yalnızca yardımcı unsurlar olmaktan çıkıp mekânın ana ritimlerinden biri olarak düşünülmesini amaçlıyor.

Ulysses de Santi, Lucas Simões ve Joaquim Tenreiro’nin eserleri, 5–19 Eylül 2025 tarihleri arasında Los Angeles’taki Christie’s galerisinde açılan “Lightness & Tension” adlı sergide bir araya geliyor. Bu sergi, Brezilya modernizminin öncüsü Tenreiro ile çağdaş sanatçı Simões’in eserlerini bir araya getirerek, geçmiş ve bugünün tasarım anlayışları arasında bir diyalog kurmayı amaçlıyor. Serginin küratörlüğünü üstlenen Ulysses de Santi, bu sergiyle Brezilya’nın zanaatkârlık, form ve yapısal gerilim temalarındaki yaratıcı mirasını vurgulamayı hedefliyor. Jesse Dorris’in bu iki başarılı isimle Interior Design için yaptığı röportajın önemli bölümerini sizler için derledik…

“Ulysses, tasarım koleksiyonculuğu ve küratörlük ilgini nasıl tetikledi?”

Ulysses de Santi:

“İlgi alanım henüz bunu ifade edecek sözcüklerim yokken, sezgisel bir şekilde başladı. Beni gerçekten etkileyen ilk parça bir Jorge Zalszupin çay arabasıydı. Kavisleri, malzemesi ve teknik zekâsıyla hem zarif hem işlevseldi; duygusal ama sofistike. O parça bana Brezilya modernizminin çok daha büyük dünyasının kapılarını açtı.”

“Lucas, sanat pratiğinden işlevsel tasarıma geçişin arkasındaki motivasyon neydi?”

Lucas Simões:

“Mekana dair yerleştirmeler ve heykeller üreten sanat pratiğim, mimarlık geçmişimle şekilleniyor. Zaman içinde stüdyomda kendim için mobilya ve araçlar tasarlamaya başladım, aynı malzemeleri ve teknikleri kullandım. Bu süreç, form, işlev ve anlamı bütünleştirme isteğimi besledi; estetik olduğu kadar günlük yaşama dair anlamı olan objeler üretmek istedim.”

“Bu işbirliği nasıl başladı?”

Lucas Simões:

“Ulysses’le uzun zamandır tanışıyoruz; birbirimizin işlerinden haberdardık ama birlikte çalışmak fikri yalnızca stüdyoma geldiğinde doğdu.”

Ulysses de Santi:

“On yılı aşkın süredir tarihsel parçalar üzerine çalışıyorum; koleksiyon kuruyorum, nadir parçaları buluyorum, doğrulama sürecimi geliştiriyorum… Ama bir noktada bu konuşmayı genişletmek gerektiğini hissettim. Modernist mirasın yeni yaratımlara nasıl ilham verebileceğini ve çağdaş çalışmanın geçmişi nasıl yeniden çerçeveleyebileceğini görmek istedim. Lucas’ın işleri nostalji ya da benzetim değil, sanatsal pratiğinden doğuyor; kavramsal bir titizlik ve biçimsel netlik taşıyor. Yine de o eserlerde tarihi parçaların da sahip olduğu varoluşsal duruşu hissediyorum.”

 “Sergi tasarımının ilham kaynağı neydi?”

Ulysses de Santi:

 “Mekânsal konsept, yakın bir iş birliği içinde geliştirildi. Lucas’ın önerdiği yaklaşım hem heykelsi hem de kendi sanatsal diliyle derin bir şekilde bağlantılıydı. Yürüyüş ağları üzerine kurulu bir ekspografi oluşturdu; platformlar zeminin üzerinde süzülüyormuş gibi görünüyordu ve küçük kum yığınlarıyla hafifçe yükseltilmişti. Altlarında ise ziyaretçinin yolunu yönlendiren beton bir yürüyüş yolu uzanıyordu. Minimal bir müdahaleydi ama inanılmaz bir yoğunluğa sahipti. Kum, beton, metal ağlar gibi malzemeler, Lucas’ın pratiğinin merkezinde yer alıyor ve birlikte, parçaları boğmadan sessizce yere oturtan bir peyzaj oluşturuyor. Amaç hiçbir zaman bir anlatıyı dayatmak değildi; eserler arasındaki diyalogun doğal bir şekilde açığa çıkabileceği bir yapı yaratmaktı.”

Lucas Simões:

“Sergideki bazı eserler, yakın zamanda yaptığım heykelsi seri Dormentes (Uyuyanlar)’dan doğdu; bunlar arasında şezlong ve lounge sandalye de bulunuyor. Formel sürekliliklerinin ötesinde, bu sergide en etkileyici bulduğum şey, heykelsi sürecin kendisini ortaya koymaya verilen vurgu. Kalıbın bazı unsurlarını kasıtlı olarak nihai parçalara dâhil ediyorum. Bu artık bir artık değil, objelerin nasıl üretildiğini gösteren bütünsel bir bileşen. Benim için bu şeffaflık, esere başka bir anlam katmanı ekliyor. İzleyiciyi yalnızca tamamlanmış formla etkileşime girmeye değil, aynı zamanda arkasındaki emek, inşa süreci ve dönüşüm üzerine düşünmeye davet ediyor.”

Fotoğraf: Caio Gallucci