Günümüzde artık sürdürülebilirlik bir tercih olmaktan çıkarak; malzeme pasaportları ve "sökülebilir tasarım" (DfD) disipliniyle mimari pratiğin yapısal omurgasına dönüşüyor.
Betonun soğuk kusursuzluğundan sıkılan modern mimari, çareyi yine ayağının altındaki kadim hazinede buldu sanki. 2026, toprağın en asil yapı malzemesi olduğunu hatırladığımız bir milat olabilir mi?