Japonya’nın Hyogo bölgesindeki tarihî Tatsuno kentinde yer alan House in Tatsuno, Akio Isshiki Architects tarafından eski bir sac ustasının evi ve atölyesinden çağdaş bir konuta dönüştürüldü. 144 m²’lik proje, mevcut yapının zanaat geçmişine ait izleri korurken konut yaşamını yarı açık eşikler, bahçe ve dokunsal malzemeler çevresinde yeniden kurguluyor.

Dar parsel, mevcut taşıyıcı sistem, bütçe ve yerel düzenlemelerin getirdiği sınırlamalar, projede tamamen yeni bir yapı üretmek yerine mevcut hacmin farklı biçimlerde yeniden kullanılmasını yönlendirdi. Akio Isshiki Architects, eski atölyenin karakterini silmek yerine, geçmiş kullanımdan kalan elemanları yeni konut düzeninin parçasına dönüştürdü.
İç Mekândan Oyulan Bir Bahçe Terası
Projenin en belirgin müdahalelerinden biri, yemek alanıyla doğrudan ilişkili bir açık alan yaratmak amacıyla mevcut iç hacmin bir bölümünün geri çekilmesi.
Bu müdahaleyle yapının içinde oyulmuş gibi algılanan, korunaklı bir yarı açık bahçe terası oluşturuldu. Çevredeki komşu yapılardan bir sınır duvarıyla ayrılan terasta sabit oturma elemanları, Tamba taşıyla oluşturulan peyzaj ve küçük bir su öğesi bulunuyor.
Teras ile yemek alanı arasındaki sınır, çerçevesiz algılanan geniş sürme cam kapıyla neredeyse ortadan kalkıyor. Böylece yemek alanı, açık havaya doğru genişleyen bir yaşam alanına dönüşüyor.
Bu yaklaşım, bahçeyi yapının dışında kalan bağımsız bir alan olarak değil, gündelik yaşamın doğrudan devamı olarak ele alıyor.

Atölye Geçiş Mekânına Dönüşüyor
Eski metal atölyesi tamamen kapalı ve iklimlendirilmiş bir yaşam alanına çevrilmek yerine, konutun içinde ara bir eşik olarak korunuyor.
Bu bölüm, iç mekân ile bahçe arasında konumlanan yarı açık bir geçiş alanı gibi çalışıyor. Atölyeyi yemek alanına bağlayan ahşap platform ise geleneksel Japon konutlarındaki engawa düzenini çağrıştırıyor.
Sokak cephesinde geniş kafesli sürme kapının yanında yalnızca 90 santimetre genişliğinde ve iki metre yüksekliğinde sıkıştırılmış bir giriş oluşturulmuş. Sedir kabuğuyla kaplı sürme kapıdan geçildiğinde kullanıcı, geleneksel Japon evlerinde görülen tōri-niwa benzeri dar bir geçiş alanına ulaşıyor.
Bu alandaki bölücülerde ise eski kepenkler yeniden kullanılıyor.

Eski Atölyenin İzleri Yeni Yaşama Katılıyor
Projenin malzeme dili, mevcut yapının geçmişi ile yeni müdahaleler arasında belirgin bir süreklilik kuruyor.
İç mekânlarda yerel toprak sıva, ahşap yüzeyler ve Tunus seramikleri bir arada kullanılıyor. Eski atölyeden kalan takım kutuları depolama sistemlerine dönüştürülürken, yapıda bulunan metal bir halka da merdiven sahanlığındaki korkuluğun bir parçası haline getiriliyor.
Yemek masası ve çalışma yüzeyi de tek bir sabit mobilya sistemi içinde çözümleniyor. Böylece yeni eklenen elemanlar bağımsız mobilyalar olarak değil, mimarinin devamı niteliğinde kurgulanıyor.
Bu yaklaşım, yapının zanaat geçmişini dekoratif bir anlatıya dönüştürmeden fiziksel parçalar aracılığıyla günlük yaşama taşımayı amaçlıyor.
Üst Katta Mevcut Plan Büyük Ölçüde Korunuyor
Yapının üst katında mevcut plan düzeni büyük ölçüde korunurken tavan kaplamaları kaldırılarak özgün ahşap kütük kirişler görünür hale getirildi.
Bu seviyede zemine gömülü bir çalışma alanı ve geleneksel Japon konutlarında dekoratif odak noktası oluşturan küçük bir tokonoma nişi eklendi. Yapının geçmişteki inşa sürecinden kalan törensel çatı objesi de yeniden çatı zirvesine yerleştirildi.
Bahçeye bakan banyo ise servi ağacı kaplamalarıyla daha sakin ve dokunsal bir atmosfer kazanıyor.

Mevcut Yapıyı Silmeden Yenilemek
House in Tatsuno, adaptif yeniden kullanım yaklaşımını yalnızca mevcut strüktürü korumak üzerinden değil, yapının geçmiş kullanımına ait parçaları yeni yaşam biçimine dâhil ederek ele alıyor.
Eski atölyenin geçiş alanına dönüştürülmesi, kepenklerin bölücü olarak yeniden kullanılması, mevcut ahşap kirişlerin açığa çıkarılması ve bulunan objelerin yeni detaylara dönüştürülmesi, projenin hafıza ile yeni kullanım arasında doğrudan bir ilişki kurmasını sağlıyor.
Akio Isshiki Architects’in müdahalesi, konutu yeni ve eski arasında keskin bir ayrım üzerinden değil, mevcut yapının zaman içinde biriktirdiği malzeme ve kullanım izlerini koruyan katmanlı bir dönüşüm olarak ele alıyor.



