El yapımı kâğıt üretimini mekânsal bir deneyime dönüştüren bir merkezden iklim değişikliğine uyum sağlayan yerleşim senaryolarına, demansla yaşayan bireylerin gündelik yaşamını destekleyen araçlardan modüler giysilere uzanan projeler, Swinburne University of Technology öğrencilerinin tasarımın güncel sorunlarına farklı ölçeklerden verdiği yanıtları ortaya koyuyor.
Avustralya’daki Swinburne University of Technology School of Design and Architecture bünyesinde geliştirilen öğrenci projeleri; mimarlık, iç mimarlık, iletişim tasarımı, endüstriyel tasarım, moda, kentsel tasarım ve ürün tasarımını bir araya getiriyor.
Seçkinin ortak noktasında ise tasarımın yalnızca biçim üretme aracı olarak değil; iklim krizi, değişen yaşam biçimleri, sağlık, toplumsal eşitlik ve yeni üretim teknolojileri gibi konularla ilişki kuran bir araştırma alanı olarak ele alınması bulunuyor.
Paper Nest: Atık Liflerden Kâğıda
DucThang Pham’ın Paper Nest projesi, geleneksel el yapımı kâğıt üretimini çağdaş bir mekânsal deneyim olarak yeniden yorumluyor.
Bir kuş yuvasının örülmüş strüktüründen ilham alan proje; organik formlar, doğal dokular ve el yapımını öne çıkaran görsel bir kimlik aracılığıyla zanaat, topluluk ve sürdürülebilirlik kavramlarını bir araya getiriyor.
“El yapımı kâğıdın evi” olarak tasarlanan Paper Nest’te ziyaretçiler, atılmış liflerin kâğıda, nesnelere ve sanat eserlerine dönüşümünü yalnızca izlemekle kalmıyor; üretim, dokunma ve gözlem yoluyla sürecin parçası haline geliyor.
Proje, Bachelor of Design/Communication Design – Experiential Design programında Joanna Gardener ve Simon Lloyd danışmanlığında geliştirildi.
Growth Lines: İklim Değişikliğine Uyum Sağlayan Bir Yerleşim
Sara Manfre ve Ellie McGhee’nin Growth Lines projesi, Yeni Zelanda’nın Hawke’s Bay bölgesinde mimarlık ve peyzajın iklim değişikliğine uyum sürecindeki rolünü araştırıyor.
Sel, deniz seviyesindeki yükselme, aşırı yağış ve değişen tarımsal koşullarla karşı karşıya olan bölgede proje, yer değiştirmeyi yalnızca geri çekilme olarak değil yeni bir gelişme modeli oluşturma fırsatı olarak ele alıyor.
Clive’ın alçak kıyı yerleşiminin zaman içinde nehir boyunca iç kesimlere taşınması öngörülüyor. Konutlar, kamusal alanlar ve üretken peyzajlardan oluşan bağlantılı sistemde su aynı zamanda temel bir altyapı bileşenine dönüşüyor. Mevsimsel su akışlarının toplanmasıyla tarımsal üretimin yıl boyunca desteklenmesi amaçlanıyor.
Üç adaptasyon aşaması üzerinden geliştirilen proje, iklim değişikliğine karşı dirençli toplulukların nasıl dönüşebileceğine ilişkin uzun vadeli bir senaryo sunuyor.
Park Weave: Değişen Hane Yapılarına Uyum Sağlayan Konut
Brendan David O’Mahony ve Pablo de Lascurain Zambrano tarafından tasarlanan Park Weave, Melbourne’deki Brunswick East’in değişen demografik ve kentsel yapısına odaklanıyor.
Projenin araştırmasına göre bölge, düşük yoğunluklu konut ve sanayi karakterinden toplu taşıma, yaya ve bisiklet ağları çevresinde gelişen kentsel merkezlere doğru dönüşüyor. Bölge sakinlerinin yüzde 44,9’unu artık 25-39 yaş arasındaki yüksek eğitimli yetişkinler oluşturuyor.
Park Weave bu dönüşüme, farklı hane yapılarına ve çok kuşaklı yaşama uyarlanabilen ortak alanlarla desteklenen orta yoğunluklu bir konut modeliyle yanıt veriyor.
BrickHaus: Baugruppe Modeliyle Kolektif Yaşam
Nam Bui’nin BrickHaus projesi, Almanya’da gelişen Baugruppe ortak konut modelini Melbourne’deki Brunswick bölgesine taşıyor.
İki müstakil evin bulunduğu arsaya önerilen üç katlı yapı, 15 konutun yanı sıra ortak bir kiralık alan ve esnek bir atölye içeriyor.
Kavisli tuğla cepheler yapıya belirgin bir malzeme karakteri kazandırırken dış dolaşım sistemi çapraz havalandırma, mahremiyet ve dışarıyla görsel ilişki kuracak biçimde düzenleniyor.
Projede yer alan iki ortak dairede paylaşımlı mutfaklar ve hareketli duvarlar kullanılarak özel ve ortak yaşam arasında değişken bir ilişki kuruluyor. Otopark alanının minimumda tutulması ise peyzaj ve ağaçlandırmaya daha fazla alan bırakıyor.
Beyond The Senses: Mekân Bir İyileşme Aracına Dönüşebilir Mi?
Joice Gia Linh Nguyen’in Beyond the Senses projesi, iç mimarlığın duygusal iyileşme ve iyi olma halini destekleme potansiyelini araştırıyor.
Port Melbourne’de kurgulanan sergi deneyimi; görme, işitme, dokunma, koku ve tat olmak üzere beş duyuyu psikolojik iyileşmenin farklı aşamalarıyla ilişkilendiriyor.
Ziyaretçi, gerilimden sakinliğe doğru ilerleyen beş mekânsal kümeden geçiyor. Projeye eklenen “altıncı duyu” ise iç bahçe. Bu bölüm durma, düşünme ve çevreyle yeniden ilişki kurmaya yönelik bir peyzaj olarak tasarlanıyor.
Mira Living: Demansla Yaşayan Bireyler İçin Tasarım
Giulia Cilotti Bueno tarafından geliştirilen Mira Living, demansla yaşayan bireylerin ve bakım verenlerin günlük rutinleri birlikte yönetebilmesine yardımcı olmayı amaçlayan bir ürün ailesi.
Sistem üç bileşenden oluşuyor. Mira Home ev içerisinde görev hatırlatmaları gösteren bir e-ink ekran; Mira Go dışarıdaki aktiviteler sırasında kullanıcıya rehberlik eden taşınabilir bir versiyon; Mira Board ise kullanıcı ve bakım verenin günlük rutini tamamen analog biçimde oluşturabilmesini sağlayan manyetik bir pano.
Dijital ve fiziksel araçları bir araya getiren proje, günlük yaşamda bağımsızlığı desteklerken bakım verenlerin yükünü azaltmayı hedefliyor.
Made/Human: Yapay Zekâ Çağında El İle Üretmek
Alyssa Payad’ın Made/Human projesi, otomasyon, hassas dijital üretim ve yapay zekânın giderek daha belirleyici hale geldiği tasarım ortamında analog üretimin rolünü araştırıyor.
Bir yayın ve etkileşimli sergi üzerinden geliştirilen çalışma, el ile üretim süreçlerini duygusal ifade, malzeme araştırması ve anlamlı bağlantılar kurmanın araçları olarak yeniden değerlendiriyor.
Proje dijital ve analog yöntemleri birbirinin alternatifi olarak görmek yerine, dijital verimlilik ile bedensel bilgi ve el işçiliğini bir araya getiren hibrit yaratıcı pratikler öneriyor.
Modüler Lazer Kesim Giysiler: Yerel Ve Talebe Göre Üretim
2026 Emerging Technologies in Fashion and Textile Design sınıfının ortak çalışması olan Modular Laser-Cut Garments, lazer kesimin moda üretiminde açabileceği yeni olasılıkları araştırıyor.
Proje, kitlesel üretim yerine yerel ve talebe göre üretim modellerine odaklanıyor. İndirilebilir modüler kalıplar, açık kaynaklı tasarım, yüzey aşındırma ve kişiselleştirme gibi yöntemler aracılığıyla moda ürününün üretici ve kullanıcı arasındaki ilişkisinin yeniden kurulabileceğini öne sürüyor.
Monster Mural: Kadınlar, Teknoloji Ve Tasarım
Master of Design öğrencilerinin ortak projesi Monster Mural – Women, Technology and Teratology in Design, kadınların tasarım tarihindeki görünürlüğünü teknoloji ve “canavar” metaforu üzerinden tartışıyor.
Her öğrenci 40 x 40 santimetrelik bir duvar paneli tasarlarken çalışmalarda tasarım tarihinde göz ardı edilmiş kadınlar, gelişmekte olan teknolojiler ve toplumsal ya da teknolojik sınırları sorgulamanın metaforu olarak “canavar” kavramı ele alınıyor.
Üniversitenin ProtoLAB laboratuvarında dijital üretim teknikleriyle gerçekleştirilen parçalar daha sonra kalıcı ve ortak bir duvar çalışmasında birleşiyor.
Mutt: Ekran Çağında Basılı Kültürü Yeniden Düşünmek
Kina Kavak’ın Mutt. A Comic-Inspired Typeface projesi, Melbourne’ün çağdaş tasarım ortamında tipografinin basılı kültürü yeniden canlandırmadaki rolünü araştırıyor.
Studio Archive için geliştirilen tipografik sistem ve reklam kimliği, yazı karakterleri ile basılı materyallerin yer aldığı fiziksel bir sergiyle tamamlanıyor.
Proje özellikle basılı medyanın dokunsal ve mekânsal niteliklerini öne çıkararak tasarımla ekran dışında kurulabilecek ilişkileri araştırıyor.
Loop De Loop: Müziğin Üç Boyutlu Bir Döngüye Dönüşmesi
Jerry Nguyen’in Loop de Loop projesi, hareket tasarımı, müzik ve üç boyutlu görselleştirmeyi kesintisiz bir animasyon döngüsünde bir araya getiriyor.
Dönen bir plakla başlayan çalışma; kaleydoskopik tüneller, müzisyenler, soyut biçimler ve ışık patlamaları arasında ilerledikten sonra başlangıç noktasına geri dönüyor.
Proje, hareket tasarımının hikâye anlatımı, ses ve dijital görüntüyü aynı görsel sistem içinde nasıl birleştirebileceğini araştırıyor.
The Immigration Museum Re-Imagined: Göçü Renk Üzerinden Anlatmak
Alex Cox’un The Immigration Museum Re-Imagined projesi, Melbourne’deki Immigration Museum için geliştirilen endüstri odaklı bir çalışma kapsamında müzenin görsel anlatısını yeniden ele alıyor.
Projede renk, göç deneyimini doğrudan resmetmek yerine Melbourne kentinin farklı katmanları arasında hareket eden ve onları birbirine bağlayan bir unsur olarak kullanılıyor. Böylece yolculuk ve varış kavramları daha soyut bir görsel dil üzerinden ifade ediliyor.
Tasarım Eğitiminde Ortak Bir Soru: Tasarım Neye Cevap Vermeli?
Swinburne University of Technology seçkisinde projelerin ölçekleri ve disiplinleri önemli ölçüde değişiyor. Bir uçta kentlerin iklim değişikliğine nasıl uyum sağlayabileceğini araştıran bölgesel senaryolar, diğer uçta tek bir dijital arayüzün gündelik kullanımını geliştirmeye yönelik çalışmalar bulunuyor.
Ancak farklı projeler arasında tasarımın yalnızca yeni nesneler veya biçimler üretmesi yerine mevcut toplumsal, çevresel ve teknolojik dönüşümlere nasıl yanıt verebileceğine ilişkin ortak bir arayış okunuyor.
Paper Nest’in atık lifleri yeniden üretim döngüsüne dahil etmesinden Growth Lines’ın iklim uyumuna, Mira Living’in bakım ilişkilerinden Made/Human’ın yapay zekâ çağında el emeğinin konumuna uzanan seçki, tasarım eğitiminin giderek daha fazla disiplinler arası ve problem odaklı bir araştırma alanına dönüştüğünü gösteriyor.
